Over Gedachten

Waar energie naar toe gaat……

Een gedachte. Dat is strikt genomen niet meer dan een combinatie van woorden. Een idee dat zich af en toe aan het bewustzijn van de mens opdringt om vervolgens even snel als het is gekomen, de aftocht te blazen.

Gedachten. Ze doen niemand kwaad. Toch? Het zijn immers geen waarheden, het zijn slechts bedenksels. Ineens komen ze bovendrijven, soms vloeien ze voort uit opgekropte emoties of onverwerkte trauma’s. Het enige dat ze van het bewustzijn verlangen, is een beetje aandacht. Daar hebben ze toch zeker recht op?

Maar gedachten…. ze zijn niet zo onschuldig als ze aanvankelijk lijken. Ze hebben vaak een negatieve lading te sjouwen. Eenmaal geproefd van het comfort dat het brein te bieden heeft, willen ze meer. Dus keren ze terug. Maandelijks, wekelijks. Tenslotte schuiven ze elke ochtend bij de ontbijttafel aan. Al dan niet vergezeld van nóg meer spinsels. Flarden van zinnen die op hun beurt ook weer regelmatig langs het bewuste wandelen. Tezamen vertellen ze een verhaal, tezamen scheppen ze een wereld die niet bestaat.

Negatieve gedachten. Ze beramen een aanval. Wanneer hen niet tijdig een halt wordt toegeroepen, slagen ze nog in hun opzet ook. Geduldig als ze zijn, wachten ze het juiste moment van lijden af. Stiekem graven ze een kuiltje in de voedingsbodem van het brein en laten een zaadje achter. Een zaadje dat zich jarenlang genegeerd heeft gevoeld. Een zaadje dat zich heeft opgeladen met woede. Dat klaar is om uit elkaar te spatten en eindelijk wortel te schieten. Het hunkert naar aandacht.

Gedachten. Ze spiegelen de geest overtuigingen voor alsof het feiten zijn. De mens, eenmaal in de ban van zijn eigen interpretaties, is bereid heel zijn doen en laten erop af te stemmen en zijn leven ernaar in te richten. Hij speurt in de buitenwereld naar opvattingen die zijn gelijk onderstrepen. En wie zoekt? Die zal geheid vinden. Want zie, daar waar de energie naar toe gaat, zal geschieden.

 

Grauwe blaadjes

Ineens is er dat plantje met grauwe blaadjes. Het groeit en het steeltje vertakt zodat er ruimte komt voor nog meer blaadjes. Het wordt groter en groter. Het eist alle energie op en voedt zich met pijn. Binnen de kortste keren woekert het als onkruid in het intellect, totdat de duisternis geschept is. Positieve gedachten happen wanhopig naar zuurstof, maar de ruimte wordt in beslag genomen door angst, woede, haat en verdriet. De begroeiing is zo dicht dat geen zonnestraal nog in staat is om het pad van de liefde te beschijnen. Schreeuwend zoekt de mens naar een uitweg, verwoed slaat hij om zich heen. En vernietigt.

Een negatieve gedachte, slechts een combinatie van woorden? Ik ben bang van niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *