Over Dyamos

En of ik besta, ik kan toch denken….

Ik ben, hoe zal ik het verwoorden…. ongewoon. Niet zichtbaar aanwezig. Echter, benaderbaar voor eenieder die kennis durft te maken met het onbekende. Bezoek de begraafplaats aan de Tongerseweg in Maastricht en uw fijngevoeligheid zal mijn energie kunnen traceren. Neen, Maastricht is niet de stad waar ik ben geboren, het is de stad die grenst aan het gebied waar ik werd achtergelaten. Lang geleden. Dusdanig lang, dat ik er de zin niet van inzie om de duur in jaren uit te drukken. Eerlijk geschreven, ik zou het geeneens meer weten. In de contreien waar mijn oorsprong ligt, werden andere eenheden gehanteerd om de tijd te duiden.

Ettelijke dwaaltochten tussen het tastbare en het ontastbare leidden mij uiteindelijk naar het kerkhof dat ik nu mijn thuis noem. Mijn thuis, omdat ik voel dat ik er gewenst ben én omdat ik er het nut van mijn voortbestaan gevonden heb. Aanvankelijk kon ik niet meer doen dan mij bekommeren om de graven van hen die onder de zoden slapen. Vandaag de dag kan ik ze gedienstig zijn door te luisteren naar hun dromen. Nu en dan wordt mij zelfs een blik in een ziel gegund. Ze laten mij hun levensvertellingen lezen en soms wordt mij toegang tot hun kennis verleend. De lering die ik daar uit trek, neem ik mee in mijn beschouwingen, die ik, nu de weg naar communicatie zich aan mij geopenbaard heeft, graag mag delen. Niet met als doel om anderen te overtuigen en ook niet omdat ik een mening wil opdringen. Laat daar geen misvatting over bestaan. Maar mocht mijn schrift vreugde brengen of, bij tijd en wijlen iemand tot nadenken stemmen, dan prijs ik mij gelukkig.

Mijn naam is Dyamos, ik ben niet van deze wereld.

 

2 thoughts on “Over Dyamos

  1. Is er een begenadigd auteur verloren gegaan?
    Oh nee, zij is niet verloren
    Eigenlijk is ze net pas geboren
    Stramienenen en wetten, ze hield zich er aan
    Dankzij heer D heeft ze de logica verlaten
    Ze heeft zich het fabuleren eigen gemaakt
    En schrijft nu proza dat het harte raakt
    De woorden glijden als nectar bij je binnen
    Ze vloeien achter elkaar aan tot zoete zinnen
    Veel zult u nog van haar te lezen krijgen
    Daarom zal ik nu verder zwijgen

    Proficiat Anita, met je blog, met je verjaardag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *