Wie wil er spelen?

Wie weet er nog te spelen?

Ik ben mij er terdege bewust van dat wanneer ik mij zo nu en dan niet aanpas aan de grillen van de mens, geen sterveling bereid is om mijn teksten tot zich te nemen. Omwille van die reden besloot ik onlangs achter de kudde aan te slenteren en een nieuwjaarswens over spelen te uiten op mijn Facebook pagina. Niet omdat ik zo nodig de tijd moet aftikken. Wie mij kent, weet wel beter. Het deert het me geen ene donder welk jaartal de mensheid aan zijn telling toevoegt. Maar omdat ik ben. Nu. En als het goed is, bent u dat ook.

Of staat het hoofd naar het verleden en mist u de heugelijke dag van vandaag? Zwemt het verstand in een zee van spijt en onbenutte mogelijkheden? Dan valt er wellicht een eenzaam bestaan te betreuren. Immers, degenen om u heen verblijven in andere werelden. U zou ervoor kunnen kiezen om het verleden aan het hart over te laten, aan de gids voor het leven. Het is sterk genoeg om verdriet te dragen en groot genoeg om vele mooie herinneringen te koesteren. Het legt een schat aan mogelijkheden bloot en kent de weg naar de vervulling van dromen. Al wat u hoeft te doen is ernaar te luisteren en ernaar te handelen.

Wie zijn tijd van leven niet verdoet in het verleden, verspilt mogelijk zijn energie aan een toekomst die nog niet bestaat. Stemt zijn gemoed af op dreigend onheil en smeedt grootste plannen om zich te wapenen tegen de “wat-als-scenario’s” die op radio, televisie en internet worden uitgespuugd. Laat mij dan dit schrijven, het verloopt nimmer op de manier zoals voorzien. Het lot treft de mens veelal uit onverwachte hoek. Zorgen. Vroeg of laat krijgt eenieder ze voorgeschoteld. De een wat meer dan de ander, maar niemand ontkomt er aan. Om daar nou op te wachten? Om daar nou naar te gaan zoeken?

 

Bucketlist

Veel liever speelt u met het leven, want voor u het weet bent u niet meer van de partij, mag u niet meer meedoen. En dan? Is uw leven dan klaar? Zijn alle dromen op de ‘bucketlist’ dan afgestreept? U heeft er toch zeker een? Of ligt de wenslijst onderin een la weggemoffeld omdat er zulke grote dromen zijn neergeschreven dat u er zelf onmogelijk in kunt geloven? Dat is nog eens een effectieve manier om verlangens de vergetelheid in te jagen. Over zelfsabotage geschreven.

Wellicht is er dat voornemen het echte leven pas op te pakken wanneer aan een ondoenlijke hoeveelheid opdrachten voldaan is. Verplichtingen die u zichzelf heeft opgelegd. Als dat zo is, kunt u net zo goed de wenslijst verscheuren, want het antwoord op de vraag wanneer u eindelijk kunt gaan leven, is simpel. Nooit. Want wie verplichtingen zoekt, zal ze vinden. Altijd. Gaandeweg de jaren zal de ‘to do list’ alsmaar langer worden. Over zelfsabotage geschreven.

 

Hoop

Uit een ‘bucketlist’ valt hoop te putten. En hoop doet leven, weet u nog? Dus is het zaak regelmatig bewust bij de verlangens stil te staan. Nu en dan ruimte te scheppen om de dromen te leven. Hoe? Gewoon. Door ze te spelen. Klinkt dat vreemd? Laat mij een paar voorbeelden geven. Wellicht zijn er onder u lieden die bijvoorbeeld huizen willen verkopen? Makelaar zoals dat heden ten dage wordt geduid. Ik zou zeggen, bezoek de ‘open-huis-dagen’ met een aantal vrienden en verkoop een huis. Echt, doe alsof. Voel hoe het is.

Lijkt een carrière als zanger of zangeres aanlokkelijk, maar krijst u als een papegaai in een verlaten jungle? Laad een Karaoke-app en zing. Totdat de glazen uit de kasten springen. Misschien droomt u ervan om een instrument te bespelen maar heeft u geen geld om er een te kopen? Vul wat glazen flessen met water, zoek met een lepel de toonladder op en tingeltangel erop los. Niet iedereen kan een talentenjacht winnen, maar ik verzeker u dat u zich kostelijk zult amuseren. Het hart zal zich openen en in het hoofd ontstaat ruimte voor plannen om blij van te worden.

U mag vinden dat ik er vreemde ideeën op nahoud. Misschien roepen mijn suggesties weerstand op. Weet dan, dat dit erop kan duiden dat u gewoonweg vergeten bent hoe het voelt om te spelen. U weet het niet meer.

Wellicht is mijn laatste suggestie de moeite van het proberen waard. Overdenk deze wanneer u het tijdreizen niet achterwege kunt laten. Doe er vervolgens een voordeel mee. Reis terug naar de kindertijd en bezie de herinneringen. Neem de gelukkigste mee naar het heden en sluit de wijsheid van het innerlijke kind, dat wist zonder te denken, voor altijd in uw hart: “Alles kan, niets is onmogelijk. Want ik ben en dus speel ik de wonderen de wereld in.”

 

Gelukkig Nieuwjaar,

 

Dyamos

 

6 gedachten over “Wie wil er spelen?

  1. Heerlijk deze brief van Dyamos. Zelf probeer ik al lang zo te leven, laat het verleden het verleden zijn. Kijk er op terug met een glimlach.
    Wat morgen is en komt laat het maar komen zoals het komen moet.
    Jammer was ik vergeten naar je site te gaan, daarom is deze reactie ook zo laat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *