Kwaliteitstijd op vakantie

Kofferbakken en opblaasbare bedden.

Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen – u weet, ik ben niet van deze wereld – dat ik pas een aantal decennia geleden het verschijnsel dat vakantie genoemd wordt grondig bestudeerd heb. Niet eerder dan toen mensen de kofferbakken van hun voertuigen zo volstouwden dat ze amper dicht konden. Toen tenten nog bovenop de autodaken werden vastgeknoopt. Verbijsterd aanschouwde ik hoe kinderen door hun ouders tussen klapstoeltjes, kookgerei en opblaasbare bedden op de achterbank werden neergezet. Ze moesten hun knietjes tot aan de ellenbogen optrekken omdat hun voetjes rustten op tassen die waren volgepropt met ingeblikt voedsel. In sommige gevallen kleefde de snoet van een bastaardhond tegen de achterruit opdat hij zich onderweg kon verbazen over de hoeveelheid achtervolgers. Volksverhuizingen omwille van vertier. Ik keek ernaar als zag ik een zwaardvis de potkachel opstoken. Tezelfdertijd moest ik er hartelijk om lachen. Temeer daar de mens zelf er zoveel plezier aan beleefde, zowel aan de voorpret als aan de vakantie. Er werd volop genoten.

Het einde van een verlofperiode was toen nog zo vanzelfsprekend als de noodzaak om dagelijks water te drinken. Maar dat kon de napret niet drukken. Met regelmaat kwam men bij verwanten en vrinden over de vloer teneinde de avonturen te herbeleven. Hoe meer glaasjes geheven, hoe sterker de vertellingen.  Afbeeldingen van dierbare momenten werden persoonlijk aan elkander getoond. Iedere foto leidde tot een kort verhaal of anekdote. Lollige tranen bungelden langs wangen. Zo teerde men een heel jaar lang op mooie herinneringen.

 

Anders thuiskomen

Hoe anders zien we heden ten dage. Vakantiestress doet gemoederen hoog oplopen nog voor men goed en wel vertrokken is. En dat terwijl men zo heeft uitgezien naar de ‘kwaliteitstijd’ met elkander. Eenmaal een aantal dagen op oord van bestemming komt gelukkig ruimte voor ontspanning en kan men in alle rust nieuwe ervaringen opdoen. Totdat het einde dat men vreest nadert. Het onbewuste zet het aftellen vast in. Nog drie dagen. Nog twee…..

Amper de voordeursleutel in het slot, dient de ellende van alledag zich aan. Arbeid, zorg voor gezin of anderen, onderhoud van huis en haard, betalingen van rekeningen. Nog voordat naasten en dierbaren elkaar hebben weergezien, krijgt de dagelijkse sleur vat op het bewuste. Routine staat gereed om de scepter over te nemen. Ervaringen persoonlijk uitwisselen? Waarom? Eenieder heeft via de sociale media kunnen zien of lezen hoe geweldig de reis geweest is. Wat valt er dan nog te vertellen? De toekomst roept en daarmee wordt de vakantie regelrecht naar de achtergrond verwezen. Een eigenaardige wijze van thuiskomen als u mij vraagt.

 

Kwaliteitstijd

Mijns inziens bestaat er niet zoiets als kwaliteitstijd. Behalve dan het leven zelf. De tijd die men op aarde ter beschikking heeft, is de tijd die ertoe doet. Elke seconde. Vanaf de dag van geboorte tot hopelijk een oude dag. Het is de reis van leven die verrijkt, ongeacht waar u zich bevindt. Laat daarmee niet geschreven zijn dat vakantie niet zinvol is. Integendeel. Kennis maken met andere culturen, de immense schoonheid die de natuur biedt aanschouwen en dingen doen waar men normaliter niet toe komt, dragen bij aan persoonlijke ontwikkeling en welbevinden. Reist u alstublieft zo vaak u kunt. Grote afstanden, kleine afstanden…. elke stap in het onbekende is er een. Ik gun eenieder van ganser harte vele mooie tochten. Maar vergeet u dan niet wel thuis te geraken. Want lieve mensen, verspil uw alledaagse dagen niet. U reist toch zeker niet om nu en dan tot leven te komen?

Het was mij weer een waar genoegen u tegemoet te schrijven,

 

Dyamos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *