Moeder Aarde is boos

Woede uitbarstingen:

Het ligt niet in mijn aard om in mijn maandelijks relaas in te haken op actualiteiten – zovelen onder u die zich reeds vol overgave op deze taak toeleggen – doch de woede uitbarstingen van Moeder Aarde de afgelopen weken doet mij deze eerste zondag van de herfst tegen mijn gewoonten in handelen. De hevigheid waarmee zij tekeer ging en terugnam wat zij eens gaf, bracht nogal wat roering in mijn gemoedsrust teweeg. Niet dat verschijnselen als orkanen en aardbevingen mij vreemd zijn, ik draai al heel wat eeuwen mee zo u weet, maar de toenemende frequentie van natuurrampen waarbij zoveel slachtoffers en gedupeerden te betreuren zijn, baart mij grote zorgen. Ik ben immers begaan met de mensheid. Echter, wanneer de waarschuwingen van Moeder Aarde niet serieus genomen worden, vrees ik voor het voortbestaan van uw soort.

 

Rijkdom

Ofschoon ik niet van deze wereld ben, heb ik lang genoeg de uwe in ogenschouw genomen. En ik heb uw Moeder Aarde leren kennen als zijnde een genereuze planeet. In mijn ogen is Moeder Aarde liefde. Ze schept leven, voedt, zorgt en verzorgt. Het is een rijk hemellichaam met immens hoge gebergten, met vulkanen en heuvels. Ze beschikt over kleurrijke hoogvlakten, maar ook over woestijnen. Moeder Aarde bezit regenwouden en groene bossen alsook heesters, planten en bloemen. Zij is het die daar de juiste voedingsbodem voor levert. Zij laat rivieren stromen en geeft vorm aan oceanen, zeeën en meren.

Ik heb uw Moeder Aarde leren kennen als zijnde een trotse planeet. Trots op het leven dat zij mogelijk maakt. Trots op de potigen en insecten die haar land vruchtbaar kunnen houden. Ze is fier op vogels in alle soorten en maten, ze gunt hen vrije vluchten in een schoon hemelruim, zoals ze zoogdieren, vissen, zeepaardjes en koraal een onderwaterwereld gunt die blaakt van gezondheid. Natuurlijk evenwicht, daar is het haar om te doen.

 

De mens

Ik heb uw Moeder Aarde leren kennen als zijnde flexibel. Ze weet zich aan te passen en te ontwikkelen zodat ze mee kan draaien in een wereld waar de mens zich boven haar natuur stelt. In een wereld waar de mens zich het gezag over dieren toe-eigent. Ze weet zich zelfs te richten naar de mens die bepaalt welke groei tot bloei mag komen en welke niet. Moeder Aarde staat toe dat grondstoffen uit haar voedingsbodem worden geput om zodoende in de behoeften van de mens te kunnen voorzien. Ze doet het met liefde.

Maar zie, de behoeften van de mens zijn onverzadigbaar. Hoeveel Moeder Aarde ook geeft, het zal nimmer genoeg zijn. De mens wil altijd meer en derhalve veroorlooft hij zich te nemen en te roven van hetgeen hij eigenlijk alleen in bruikleen heeft. Op zoek naar bevrediging grijpt de mens naar maatregelen die in strijd zijn met de natuur. In strijd met hoe het allemaal bedoeld is. Hoe lang gaat dat nog goed, denkt u? Moeder Aarde is er toch de planeet niet naar om lijdzaam toe te zien hoe zij wordt behandeld als een vuilnisbelt. Ze kan toch niet accepteren dat de lucht waarmee zij zich omringt dagelijks wordt aangevallen door chemische stoffen die haar zuiverheid vertroebelen? Moet zij dan toestaan dat haar heldere wateren en de leefomgevingen die zij daarin gecreëerd heeft, worden vernietigd?

 

Oppermachtig sterk

Ik heb Moeder Aarde leren kennen als zijnde strijdbaar. Moeder Aarde is groot. En sterk. Oppermachtig sterk. Als zij wil, overtroeft zij met gemak de krachten van alle wereldvolkeren tezamen. Vooralsnog schudt zij enkele grondvesten en laat ze boze stormen over eilanden trekken. Dan neemt ze leven terug. Dat is triest en pijnlijk, vooral voor degenen die het moeten ontgelden. Maar het is haar manier van uiten. Het zijn allemaal waarschuwingen om de mens te doen inzien dat mishandeling van de planeet consequenties heeft. Natuurrampen zoals we ze gezien hebben de afgelopen tijd, ik vrees dat het slechts fracties zijn van hetgeen ze nog in petto heeft ingeval ze niet gehoord wordt. Wellicht overweegt ze de wereld andermaal in water onder te dompelen om een frisse herstart te maken. Dat zou een heftige aanslag zijn, ook op zichzelf, maar dat overleeft zij wel. Zij heeft altijd overleefd. Dat was lang voor ‘mensenheugenis‘ al het geval, en dat zal nadat de laatste uwer soort tot stof verworden is, niet anders zijn. Want zie, Moeder Aarde heeft de mensheid niet nodig om te kunnen voortbestaan. Moeder Aarde kan het allemaal best alleen af.

U zij gegroet,

Dyamos

 

 

4 gedachten over “Moeder Aarde is boos

    1. Lieve Henny,

      Het is absoluut niet mijn bedoeling mensen angst aan te jagen. Het is enkel dat ik de mens ervan tracht te doordringen dat het leven op deze prachtige aardbol een geschenk is en geen vanzelfsprekendheid.

      Ik zal uw ‘poene’ aan mijn auteur overbrengen.

      U groet,

      Dyamos

  1. Voor meer als 50 jaartjes geleden heb ik al gezegd dat de mensen de aarde vernietigen.
    Nu zie ik helaas dat dit steeds dichterbij komt.
    Vraag me af of er nog een oplossing komt.

    Lieve groet Cobie

    1. Ik weet Cobie, de boodschap om de aarde met respect te behandelen werd al eerder verkondigd. Op vele wijzen en in vele talen. En zo hoort het, want niet iedereen is ontvankelijk voor een gelijke manier van spreken. Als een iemand door mijn relaas geraakt wordt en in zijn handelen verandering overweegt, dan is daarmee een stap gezet. Daarom schrijf ik: zegt het voort, zegt het voort. Opgeven is nimmer een optie.

      Hartelijke groet,

      Dyamos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *