Met haastige spoed het nieuwe jaar in?

Bent u klaar voor het nieuwe jaar? Of staat het wafelijzer in de keuken nog stoom af te blazen? Wellicht moet u de galakledij voor het eindejaarsbal nog opstrijken of staat u een lange autorit naar de andere kant van het land te wachten. Mijn hemel, dan mag ik mij wel zeer blijmoedig prijzen dat u tussen de bedrijven door tijd vrijmaakt om mijn woorden te lezen.

Blikt u even met mij terug?

Kalenderdata, ik sta er normaliter niet bij stil, zo u weet. Maar voor de jaarwisseling mag ik graag een uitzondering maken. Bij wijze van balansmoment. Tweeduizendzeventien gaat mijn geschiedgeschriften in als zijnde het jaar waarin ik vertellingen mocht doen van een tweetal zielen die al geruime tijd onder de zoden slapen. Wonderbaarlijk, niet? Jacques vertrouwde mij in maart jongstleden toe dat hij zich bij leven altijd de kaas van het brood liet stelen. Het was aan mij om hem te confronteren met het inzicht dat hij zelf ook een aandeel had gehad in de pech die hem ten deel was gevallen.

In oktober verraste Lisa mij. En ik haar, want na ons gesprek durfde zij de treurnis die ze had meegezeuld naar haar graf eindelijk los te laten. Beide momenten koester ik in mijn hart. Ik hoop ten stelligste dat in het jaar dat komen gaat meerdere zielen hun voorbeeld durven volgen. Ik geniet namelijk oprecht van het opschrijven van korte verhalen, die overigens, zo heb ik mij laten vertellen, niet schijnen te voldoen aan de zogenaamde ‘blogregels.’ Gelukkig kan ik mij veroorloven om die voorschriften naast me neer te leggen. Ik ben immers niet van deze wereld.

Tweeduizendzeventien is het jaar waarin ik heb mogen opmerken dat een vast aantal lezers maandelijks terugkeert op deze webpagina. Dat is in een tijd waarin meer woorden worden neergeschreven dan de mens tot zich kan nemen alles behalve vanzelfsprekend. Daarom ben ik u, beste lezer, zeer erkentelijk. Dat geldt uiteraard ook voor de auteur waarmee ik samenwerk, Anita Mulleneers. Ik wil u graag, mede namens haar, danken voor uw aandacht en reacties.

Aanvankelijk had zij doelen gesteld aangaande bezoekersaantallen en deelfrequentie. Maar gaandeweg het afgelopen jaar wist ik haar te overtuigen dat de focus niet op getallen hoort te liggen. Elke lezer is er een, en die doet ertoe. Bovendien, de aandacht richten op hen die nog niet betrokken zijn, gaat ten koste van het creatieve proces. In de zomermaanden schreef ik twee ‘blogposten‘ over creativiteit. Achter het relaas van juli ging tevens een les schuil over deadlines en de onrust die uitstel met zich meebrengt. Een les die maar niet tot mijn auteur lijkt door te dringen. Ze begrijpt het wel, zegt ze, maar ernaar handelen?  Elke maand wordt gebalanceerd op de tijdslimiet van publicatie. Schrijvers….

 

Dankbaar voor het oude jaar

Maar ik ben tevreden. Tevreden en dankbaar voor al wat dit jaar gebracht heeft. Hoe zit dat bij u, beste lezer? Bent u tevreden? Hebt u een balans opgemaakt? Of legt u een eindsprint af naar de klok van twaalf uur om tweeduizendzeventien zo snel mogelijk achter u te laten? Om te vergeten en nooit meer terug te kijken? Laat ik u op de valreep dan het volgende ter overweging voorleggen.

Over tijd en gebeurtenissen heenstappen, enkel omdat de kalendertelling dat aangeeft, is onmogelijk. Dat is een wijze van opruimen die enkel in illusies gedijt. Gevolgen van het verleden dringen zich nou eenmaal op aan het heden. Reden waarom goede voornemens worden doorgeschoven naar de toekomst. Wie echt een nieuw begin wil maken, schept beter ruimte voor een degelijke afsluiting. Elke start vanuit een onafgerond geheel, leidt namelijk tot een valse start, begrijpt u wel? Dat lukt natuurlijk niet van vandaag op morgen. Maar met een terugblik op wat het oude u gebracht heeft, of op wat u te leren had, wordt vast een nieuw begin gemaakt. Derhalve wens ik u van ganzen harte een fantastisch uiteinde toe. Viert u het oude als nooit tevoren. Tel uw zegeningen en wees dankbaar dat u bent. Dan kan het nieuwe geboren worden zodra de tijd rijp is.

 

Met liefde,

 

Dyamos

 

4 gedachten over “Met haastige spoed het nieuwe jaar in?

  1. Maar toch

    Beter een valse start als helemaal geen start

    Try again and again what else can a man do, zingt Gian Carlo Menotti.

    Op deze oudejaarsdag wens ik iedereen de kracht die daarvoor nodig is.

  2. Ben maar al begonnen met lopen! als ik niet oplet is dat 2018 me dadelijk ook al “oud”. Zie dan wel waar we uitkomen. Kan immers nog altijd teruglopen en ander paadje nemen. Al realiseer ik me, terwijl ik dit schrijf, dat dit zoooooo helemaal not me is. Maar ik ben dan ook nog niet zo wijs als Dyamos en op dit moment nog wel van deze wereld (tenminste dat zeggen ze). Een heel mooi 2018 lieve vriendin van Dyamos, ik geef om je. (En dat lijkt me ook in 2018 een zeer verstandige, lieve zet!). Knoevel, Han

    1. Lieve Han,

      Er is niets mis met van deze wereld zijn. Uiteindelijk is dat waar u vertoeft. Al zou ik willen opmerken dat onbekende paden nieuwe werelden kunnen openen. Een kijkje nemen om te zien wat het nieuwe kan brengen, kan voor aangename verrassingen zorgen. En zoals hierboven door u geschreven, teruggrijpen naar het oude kan altijd. Wanneer u weet wat u mist, en besluit er dan van af te zien maakt u in ieder geval een keuze die niet door angst wordt beïnvloed.

      Met vriendelijke groet en u een jaar vol verwonderingen toewensend,

      Dyamos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *