Een herfst om naar te kijken

Als de nachten lengen en de dagen korten schildert de herfst zijn boomkruinen. Schakeringen van goudgele en aarderode kleuren schitteren aan de blauwe hemel. Nu en dan steekt een stevige wind op en komen donkere wolken aandrijven. Ze laten regen kletteren en helpen de bomen hun bladeren af te werpen. Tot groot genoegen van de schimmels, zij floreren immers het best op vochtige bodem. Als paddenstoelen schieten ze uit de grond om een heksenkring te vormen, of, ze versieren oude boomstronken met feestelijke hoedjes.

 

Een tijd om voorbereidingen te treffen

Eekhoorn is in zijn nopjes want het regent beukennootjes, dennenappels en eikels. Hij rent en hopt van boom naar boom. Zijn pad lijkt willekeurig gekozen, maar de schijn beduvelt. Hij weet precies waar voorraad te halen en waar op te slaan. Eekhoorn is organisatorisch goed onderlegd. Nadat hij zich ervan overtuigd heeft dat niemand hem bespiedt, schikt hij nootjes bij nootjes en eikeltjes bij eikeltjes. Hij verstopt ze in bomen en begraaft ze op geheime plekjes die hij altijd terug weet te vinden. Ook de gaai verstopt zijn schatten op meerdere plekken. Deze vogel, fier op zijn beige-blauwe kleurenpracht, is uiterst intelligent. Toch laat zijn geheugen hem nu en dan in de steek, hij kan al die opslagplaatsen maar niet onthouden. Dat geeft niet, want in de lente ontkiemen de vergeten zaadjes en dan groeien ze uit tot nieuwe bomen.

De veldhamster is gulzig van aard. Met zijn voorpootjes plukt hij het koren en propt zijn wangen zo vol dat er niks meer bij kan. Niet voor niets wordt hij korenwolf genoemd, die naam zal hij eer aan doen ook. Hij rent naar zijn ondergrondse burcht om het voedsel uit te spugen. Dan spoedt hij zich weer naar het korenveld. Zo hamstert hij een grote voorraad bijeen, hij wil in de winter toch niet tekort komen. Ondergronds leeft ook de mol die de kunst verstaat van burchten bouwen zonder te kunnen zien. In zijn zoektocht naar regenwormen graaft hij en graaft hij. Eenmaal een regenworm te pakken, verlamt hij hem door in diens zenuwstreng te bijten. Hij moet wel, zou zijn eten steeds wegkruipen, zou zijn voorraadkamer nooit gevuld raken.

Langs de oever staat bever op de uitkijk zodat zijn kompaan ongestoord kan doorknagen aan een dikke boomstam. Dit wintermenu bestaat uit twijgjes en boomschors, er gaat een zware voorkeur uit naar wilgen en populieren. Met de twee grote voortanden bijt bever de takken in stukjes, zo kan hij ze mee het water in slepen. Eenmaal thuis wordt het gezellig, de hele familie mag aanschuiven. Bever legt zijn voorraad uit voorzorg aan. Opdat hij kan overleven als de winter een laag ijs op het water legt.

Egel laat de moeite van voedsel bergen aan zich voorbij gaan. Zijn najaar is bedoeld om het eten op te eten, zijn buikje moet namelijk goed rond groeien. Er moet voldoende vet worden opgeslagen om de winter door te komen. Wie wil er nou wakker zijn als het koud is? Zijn tijd zal het duren, hij gaat slapen. Het wordt vanzelf weer lente en dan ziet hij wel verder.

Herfst, een tijd om lief te hebben

“Liefde? burlt het edelhert. “Met alle liefde. Waar anders is de bronsttijd goed voor?” Hij heeft niet voor niets zijn borstmanen laten staan. Hij neemt nog een modderbad, want dat doet wonderen. Meneer wil namelijk imponeren. Voor een krachtmeting met een rivaal, die evengoed een neus voor de vrouwtjes heeft, legt hij zijn gewei aan. Want wie liefde wil, zal ervoor moeten vechten. Het is immers de stoere winnaar die de hindes mag dekken.

Dauwdruppels bungelen aan webben en glimmen bij ochtendgloren als parelsnoeren. Het spinnenmannetje, eindelijk volwassen, hunkert ook naar liefde. Maar waar is nou toch zijn vrouwtje gebleven? Ze zal toch niet de poten genomen hebben? Ah, kijk! Daar gaat ze. Hij snapt het wel, zijn lief vindt die aankomende kou maar niks. Ze gaat op zoek naar gaatjes in schuren of huizen waar ze door naar binnen kan kruipen. Natuurlijk volgt hij haar, zij is de liefde van zijn leven. Haar wil hij beminnen. Heeft een spin zich laten zien, weet dan dat ze nooit alleen op pad is. Ze spannen samen voor het behoud van natuurlijk evenwicht.

 

Herfst, zoals het bedoeld is

Ooit droeg de mens bij aan het behoud van die natuurlijke balans. In tijden dat vertier nog geen reden was om een speer te werpen. In tijden dat overleven de enige beweegreden was om de boog te spannen, er werd niet meer wild geschoten dan nodig om de winter te kunnen overleven. Ooit was dat zo mensen. Lang geleden, voordat supermarkten uit de grond gestampt werden en een overvloed aan granen en noten op schappen werd uitgestald. Voordat er sprake was van internetshoppen en nieuwe ‘huiden’ aan de deur werden afgeleverd.

Het najaar, mensen, laat het een tijd zijn om naar binnen te keren met de blik naar buiten. Luister naar het sprookje dat de herfst vertelt en hoor de moraal. Het is een tijd om te kijken en te zien.

 

Dyamos

 

Terug naar homepage

10 gedachten over “Een herfst om naar te kijken

  1. Oh Anita, wat heerlijk om te lezen, zo mooi beschreven, na het lezen moet je wel van de herfst houden! Ook nog weer, voor mij, nieuwe gebeurtenissen leren kennen, prachtig!??

    1. Ine,

      Wat heerlijk om deze reactie te lezen. Ieder seizoen heeft kenmerken om te omarmen, maar de herfst spant toch wel de kroon. Altijd geinig om weetjes te lezen waar men nooit bij heeft stilgestaan, niet?

      Met veel groeten,

      Dyamos

  2. Dit is een geweldig eerbetoon aan de herfst, aan de dieren en aan de natuur. Al die mensen die zich druk maken om het milieu, zouden er eventjes bij stil moeten staan. Maar ja, het zijn wel mensen hé? Dat is een hele andere categorie dan dieren, ook al vallen mensen onder de noemer ‘zoogdieren’.
    Heel mooi geschreven Anita.

  3. Dyamos,
    Je weet me te raken met je mooie woorden over de herfst.
    Ieder jaargetijde is mooi.
    Jij beschrijft de herfst als voor bereiding om te overleven. dan moet ik aan de menselijke hebzucht denken.
    Konden we maar beter en meer delen.

    1. Beste Cobie,
      Hartelijk dank voor de reactie. Hebzucht, tja… elke dag ongebreideld toegang hebben tot datgene waar de mens trek in heeft, maakt dat de enorme keuze die men heden ten dage heeft als vanzelfsprekend wordt ervaren. Enkel bewustwording kan verandering bewerkstelligen. Er is veel werk te doen. Maar gelukkig groeit het aantal mensen dat steeds bewuster wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.