Over Dyamos en zijn auteur

Alwetend personage. Alwetend verteller en vertolker van het fabelachtige genre. Zo heb ik mijzelf destijds geïntroduceerd bij mijn auteur, Anita Mulleneers, die overigens, naar mijn bescheiden mening, mijn advies op gebied van schrijven wel kon gebruiken.

Verhalen kwamen haar aanwaaien, maar om ze uiteindelijk op schrift te krijgen moest de schrijfster met de wind mee. Daartoe moest ze vertrouwen op haar eigen creativiteitsstroom, zodat het pad zich kon ontvouwen en de fragmenten zich tot leesbare fictie konden ontwikkelen. Dat had wat voeten in aarde kan ik u berichten.

Het kostte mij moeite om tot haar ‘loslaten’ door te dringen. In de eerste plaats omdat ze van mij niet wilde weten. Ze poeierde me af. Zelfs toen ik haar voorstelde om als personage in haar boek op te treden, wees ze me de deur. Maar ik ging terug. Ik wilde persé met deze auteur aan de slag, samen verhalen schrijven. Dus restte mij slechts een alternatief. Doordouwen. Totdat ze niet meer om een bezoek aan de begraafplaats heen kon. Ah, had ik dat nog niet verteld? Ik vertoef op een kerkhof in Maastricht.

Al schrijvende liet ik haar avonturen beleven waar ze met haar verstand nooit had bij gekund. Ik wist haar te verbazen. Ze legde ons kenninsmakingsproject vast in twaalf korte verhalen. Aansluitend schreef zij nog een drietal vertellingen waarin onze samenwerking werd bezegeld. De verhalenbundel zal vanaf maart 2018 op de markt verschijnen.

Toen de schrijfster mij wegwijs maakte op het internet, zag ik eindelijk mogelijkheden tot communiceren met de mens. U moet weten, ik vertoef al eeuwen in het oneindige. Ik heb meer gezien dan mij lief is, meer dan mijn hart heeft kunnen luchten.

Wie kennis zou maken met het Rijk waar ik geboren ben, zou mijn samenleving beslist als primitief en ongeciviliseerd bestempelen. En vanuit gezichtspunten zoals die heden ten dage worden belicht, kan ik daar nog begrip voor opbrengen ook. Maar zie, ik waag die opvattingen soms te betwijfelen.

Vanuit een andere wereld heb ik de aarde aanschouwd en mijn verbijstering als inspiratie opgeslagen. Omdat ik datgene wat als vanzelfsprekend wordt aangenomen de moeite van overpeinzen waard vind, heb ik besloten me open te stellen voor het technische vernuft en de mensheid, zoals die vandaag de dag leeft, tegemoet te schrijven.

Met genoegen verblijvend,

Dyamos