Remmen piepen op de parkeerplaatsen van supermarkten en op oprijlanen van bloemisten. Mensen spoeden zich zonder elkaar in het voorbijgaan te groeten om vlak voor sluitingstijd nog de allergrootste pot chrysanten te bemachtigen. Het is weer allerheiligst Allerheiligen.

Allerheiligen

Verhalenblog | Dyamos | Niet van deze Wereld
Categorie:

Beschouwingen

Datum:

30 oktober 2016

Allerheiligen

Verhalenblog | Dyamos | Niet van deze Wereld
Categorie:

Beschouwingen

Datum:

30 oktober 2016

Allerheiligen

Verhalenblog | Dyamos | Niet van deze Wereld
Categorie:

Beschouwingen

Datum:

30 oktober 2016

Allerheiligst Allerheiligen

Remmen piepen op de parkeerplaatsen van supermarkten en op oprijlanen van bloemisten. Mensen spoeden zonder elkaar te groeten, om vlak voor sluitingstijd nog wat chrysanten te bemachtigen. De bloemen, die worden gekweekt in hoeveelheden waarmee men hele landschappen zou kunnen toedekken, vliegen als zoete broodjes over toonbanken. Hier en daar verkocht voor een habbekrats, twee bakken voor de prijs van een. Zonder enige eerbied worden ze in de kofferbakken geslingerd. Allerheiligen.

Plastic potten met witte, gele, paarse of donkerrode chrysanten verhullen ongeduldige gelaatsuitdrukkingen van hen die dit weekend over mijn begraafplaats rennen. De duur van een grafbezoek is toch niet gelimiteerd? Mocht ik mij nog onder de uwen begeven dan zou ik zowaar onder de voeten worden gelopen door al dat plichtsgevoel. Hoe groter de potten, hoe beter, zo lijkt het. Pronkstukken, zo komen ze mij soms voor. Ik neem mijn hoed af voor de hedendaagse handelaren, zij hebben begrepen waar hun slag te slaan.

Ofschoon ik mijzelf hier neerzet als zijnde het bewijs van een eindeloos voortbestaan, is het mij er niet om te doen om een discussie te starten over het al dan niet existeren van een hiernamaals. Ik laat de overtuigingen graag aan ieders vrije keuze. Evenmin wil ik de indruk wekken dat ik deze dagen een andere inspanning ga leveren dan anders. Ik eer de overledenen elke ochtend op gelijke wijze. Het is dat de chrysant op de begraafplaats in zo groten getale zijn opwacht maakt, anders zouden de gedenkdagen aan mijn geheugen ontglippen. Een november Allerheiligen. Twee november, Allerzielen.

Intentie

Verstaat u mij niet verkeerd, bedrijvigheid op de begraafplaats doet me deugd. En als er een gedenkdag nodig is om die drukte te bewerkstelligen, dan zij dat zo. Het is de intentie waarmee de bloem van het eeuwige leven gelegd wordt die mij aanspoort om mijn relaas te doen; het afraffelen van het ritueel. Het uitleven van poetsdriften opdat de grafsteen voor het oog van de buitenwereld glimt gelijk een spiegel.

Natuurlijk geldt dat niet voor iedereen, laat dat hier geschreven zijn. Ik zie heel veel mensen die hun naasten niets dan warmte komen brengen, wel meer dan eens per jaar. Anderen dompelen hun dierbaren op andere plaatsen dan op een kerkhof onder met liefde.
Het is de bezoeker die zijn wéérzin moet overwinnen die ik wil vragen zijn beweegredenen te herwegen en oprecht stil te staan bij de overledene. Bij datgene wat hij of zij heeft achtergelaten; hoe stond hij of zij in het leven? Want als u dan toch naar een begraafplaats gaat, waarom maakt u er dan geen bijzonder moment van? Zonder telefoon aan het graf misschien? Ik voorspel u een grote dosis voldoening.

Wie niet kan nalaten om een pot chrysanten te kopen die boven andere potten uitsteekt, maar in werkelijkheid elders dan op de begraafplaats zou willen zijn, zou ik willen toefluisteren: schijnheiligheid dient noch de heiligen, noch de overledenen. Het is vooral de commercie die daar wel bij vaart.
Ik meen het…. U hoeft niet perse iets mee te brengen, als uw hart maar van de partij is.

Met liefde,

Dyamos…✍🏼

Niet van deze Wereld | Quote

Categorieën

Niet van deze Wereld | verhalenblog | Dyamos

Archieven

Verhalenblog | Dyamos | Niet van deze Wereld
tijdelijk logo NVDW

menu

menu