Twee woorden in eenvoud op een gedenksteen gegraveerd: “Dag schoonheid.” Dyamos laat zijn gedachten de vrije stroom en verhaalt zijn versie. Immers, de mens gaat heen, de verhalen overleven en worden doorverteld; al dan niet opgesmukt met nieuwe waarheden.

Dag schoonheid

Beschouwing | Verteller Dyamos | Niet van deze wereld
Categorie:

Beschouwingen

Datum:

27 oktober 2019

Twee woorden in eenvoud op een gedenksteen gegraveerd: Dag schoonheid. Dyamos laat zijn gedachten de vrije stroom en verhaalt. Immers, de mens gaat heen, de verhalen overleven. Ze worden doorverteld, hetzij in de vorm van kunst, hetzij bij woord.

Dag schoonheid

Beschouwing | Verteller Dyamos | Niet van deze wereld
Categorie:

Beschouwingen

Datum:

27 oktober 2019

Twee woorden in eenvoud op een gedenksteen gegraveerd: Dag schoonheid. Dyamos laat zijn gedachten de vrije stroom en verhaalt. Immers, de mens gaat heen, de verhalen overleven. Ze worden doorverteld, hetzij in de vorm van kunst, hetzij bij woord.

Dag schoonheid

Beschouwing | Verteller Dyamos | Niet van deze wereld
Categorie:

Beschouwingen

Datum:

27 oktober 2019

Schoonheid in eenvoud

Twee woorden in brons gegraveerd: “dag schoonheid.” Twee woorden in liefde en soberheid achtergelaten op een gedenksteen. Van boven naar beneden lopen enkele groeven, ze lijken op levenslijnen. Welk verhaal wordt hier verteld? Zie, een nadere blik leert dat de hoofdlijn “schoonheid” precies in het midden splijt. Het verhaal van twee persoonlijkheden? Of laat de kunstenaar de interpretatie aan de bezoeker?
Het is de eenvoud waarmee de liefde wordt gesymboliseerd die mij roert. “Dag schoonheid,” kleine woorden, grootse taal. Zeer bewust gekozen. Ik lees eruit dat echte schoonheid diep van binnen schuilt. Schoonheid in de puurste zin van het woord, en omwille van die puurheid werd van deze mens gehouden. Zuivere liefde? Het voelt wel zo.

Erkenning

Echte schoonheid straalt van binnen naar buiten, en niet andersom. Echte schoonheid is geen tastbaar gegeven. Schoonheid schittert als de mens zichzelf toestaat om te schitteren; als de mens durft te laten zien wie hij daadwerkelijk is. Originaliteit verrast, standaard niet. Ik word altijd een beetje onpasselijk van standaarden moet ik u bekennen. Ik geloof niet dat de mens gelukkig wordt van voldoen aan andermans maatstaven teneinde erkenning te verkrijgen. Erkenning gaat veelal over de ander, in die zin, hij of zij bepaalt. De hunkeraar loopt aan het lijntje. Waarom beteugelt iemand zichzelf? Het is toch niet gezond om voortdurend de graadmeter van de buitenwereld door de strot van het eigen ik te duwen? Dat is hét recept voor een innerlijk conflict.

Ik weet niet of de mens op aarde is om zichzelf te vinden, maar ik vind het wel een mooie gedachte. Wie zichzelf erkent, weet op authentieke wijze expressie te geven aan wat diep van binnen leeft. En als dat hartenvuur eenmaal brandt, verdwijnt de hang naar goedkeuring en is zuivere verbinding maken met een ander niet langer beangstigend. Want als het ik eindelijk zijn eigen schoonheid ziet, dan wordt het zichtbaar voor wie het op waarde weet te schatten.
Ik zeg, dag schoonheid.

Met genoegen,

Dyamos…✍🏼

Niet van deze Wereld | Quote

Categorieën

Niet van deze Wereld | verhalenblog | Dyamos

Archieven

Menu