Toen Mazzelaar met glunderogen in het naleven stapte, werd de doodse stilte waarin ik me had verscholen levendig onderbroken. Aanstonds bestelde hij een houten tafeltje, een driepoot krukje, een schildersezel, olieverf, potloden, penselen, wat doeken en vier glazen potten.

De mazzelaar

Categorie:

Korte Verhalen

Datum:

31 juli 2022

De mazzelaar

Categorie:

Korte Verhalen

Datum:

31 juli 2022

De mazzelaar

Categorie:

Korte Verhalen

Datum:

31 juli 2022

Toen Mazzelaar met glunderogen in het naleven stapte, werd de doodse stilte waarin ik me had verscholen levendig onderbroken. De brede glimlach onder Mazzelaars zwarte krulsnorretje werkte aanstekelijk. Ik sprong direct van mijn bankje, liep naar hem toe en schudde hem de hand. Aanstonds bestelde hij een houten tafeltje, een driepootkrukje, een schildersezel, olieverf, potloden, penselen, wat doeken en vier glazen potten.

Toen Mazzelaar met glunderogen in het naleven stapte, werd de doodse stilte waarin ik me had verscholen levendig onderbroken. De brede glimlach onder Mazzelaars zwarte krulsnorretje werkte aanstekelijk. Ik sprong direct van mijn bankje, liep naar hem toe en schudde hem de hand. Aanstonds bestelde hij een houten tafeltje, een driepoot krukje, een doek, een schildersezel, olieverf, potloden, penselen, wat doeken en vier glazen potten.

Toen Mazzelaar met glunderogen in het naleven stapte, werd de doodse stilte waarin ik me had verscholen levendig onderbroken. De brede glimlach onder Mazzelaars zwarte krulsnorretje werkte aanstekelijk. Ik sprong direct van mijn bankje, liep naar hem toe en schudde hem de hand. Aanstonds bestelde hij een houten tafeltje, een driepoot krukje, een doek, een schildersezel, olieverf, potloden, penselen, wat doeken en vier glazen potten.

Een mazzelaar laat zich graag door het geluk verrassen

Een mazzelaar laat zich graag door het geluk verrassen

Een Rendez-vous

Bij kunstenaars rendez-vous droeg hij een zwarte baret en een wit hemd bespat met verfspatten, al penseelde Mazzelaar nog niet, de eerste sessies vonden plaats in een fase van kijken. Hij zat op het krukje, met een hand onder z’n kin en de benen over elkaar geslagen. Ik leunde tegen een boom en blikte naar het Historische gedeelte van de begraafplaats. Nu en dan stond hij op, liep naar me toe en keek me van neus tot neus afstand diep in de ogen. Soms moest er aan mijn houding iets rechtgezet, dan weer werd mijn mantel opnieuw gedrapeerd. Ik hield me roerloos totdat hij zei: ‘Alors Monsieur, café.’

Klein leven

Voor de café avec une tartelette liepen we naar het voorportaal van de Gotische kapel. Daar gezeten mocht ik vragen stellen. ‘Wat heb je bij leven gedaan? Kunstenaars zijn vaak somber, doch ik zie een goedgehumeurd man. Was je een gevierd kunstenaar? Zijn er veel schilderijen verkocht?’

Monsieur, voor u zit een eenvoudig man die het kleine leven heeft geleefd. Ik mag toch hopen dat u met mij eens bent, dat niet ieder mens geboren is om een leven vol roem, succes en bewondering te leven.’

‘Zeker.’ antwoordde ik.

‘Ah… c’est bon.’ Hij ging mooi rechtop zitten, keek me met twinkelogen aan en draaide de krullen van zijn snorretje tussen de vingers puntig. ‘Monsieur D, ik heb het kleine leven groots geleefd.’

‘Ah zie, dat klinkt interessant. In welke zin?’

‘Een leven leiden dat door derden wordt gekwalificeerd als interessant is allesbehalve interessant. Nee monsieur D, aan interessant bevonden worden, heb ik mijn dagen niet verspild.’

‘Excuseer, zo was mijn vraag niet bedoeld.’

Zijn armen spreidend vroeg hij: ‘Is het niet fantastisch dat leven bestaat? Dat er een zijn is?’

Ik beaamde.

‘Ik heb het cadeau dat leven heet van ganse harte in ontvangst genomen!’

‘Ontvangen is een ware kunst,’ antwoordde ik, ‘maar van enkel ontvangen kan een mens niet leven. Er moet toch iets van een bestaan opgebouwd. Hoe dan, Mazzelaar?’

Doucement monsieur, eerst van deze heerlijkheid genieten.’ Hij wees naar de tartelettes aux fromboises en zette me aan tot versnaperen.

Beroepsmazzelaar

‘Mijn eerste baantje…’ begon Mazzelaar, ‘bakkershulp. Ik voelde me de koning te rijk weet ik nog. Zo zonde dat ik de baklucht niet kon verdragen. Met pijn in mijn arbeidershart nam ik ontslag. Maar ik treurde niet, want ik ging de zee zien. Opgetogen trok ik naar Texel en zocht contact met garnalenvissers.’ Hij schaterlachte. ‘Stupide natuurlijk! Wist ik veel dat die visstank nog slechter te harden was dan baklucht. Tot overmaat van ramp werd ik bij woelig water nog zeeziek ook, terug bij wal schopte de kapitein me onherroepelijk van boord. Daarop beproefde ik mijn geluk als postbode. Dat was mooi zolang het zonnetje scheen. Door weer en wind… laat ik zo zeggen, ik had het me anders voorgesteld. Maar gelukkig lachte de mazzel mij toe, na uitwerken kon ik als keukenhulp in een restaurant terecht, van daaruit maakte ik carrière als barmedewerker. Een tijdje later maakte ik promotie en werd nachtportier bij een voornaam hotel, vier sterren maar liefst. Omdat van mijn eigen nachtleven weinig overbleef, solliciteerde ik naar de functie van concièrge op een middelbare school en werd aangenomen. Een gouden greep zo bleek, het ging me niet alleen goed af, ik was enorm geliefd omdat ik voor de leerlingen echt iets wilde betekenen. Natuurlijk bleef mijn gedrevenheid niet onopgemerkt. Op gegeven moment kreeg een opleiding tot treinmachinist aangeboden. Treinmachinist, kijk, dat had ik nou altijd al een keer willen doen.’

‘Een loopbaan van meer ambachten dan…’

‘Later werd ik reisleider op tourbussen naar Italië, Spanje en Oostenrijk. Daarmee werd de loper uitgerold voor de luchtvaart en mocht ik het kostuum van een steward aantrekken. Een mooie gelegenheid om veel van de wereld te zien. Had ik gezegd dat ik tussendoor nog twee boeken heb geschreven en korte tijd bedrijfsleider in een grote supermarkt ben geweest? Dat laatste was een fiasco moet ik toegeven, door mijn lichaam stroomde geen leidersbloed. Tja… beter zocht deze schoenmaker een andere leest. Omdat het buitenleven bleef lonken, ging ik aan de slag bij een fruitboer. En zo werd ik uiteindelijk hovenier, soort van.’ Hij slurpte aan le café en depte z’n mond met een servet. ‘Incroyable, niet?’

‘Ongelooflijk gemazzeld,’ lachte ik.

De wijsheid van een mazzelaar

De nacht daarop vertelde Mazzelaar dat zijn olijke oma hem leerde de wereld elke dag tegemoet te treden en te beleven alsof hij net geboren was. “Als je dat kunt,” had ze tegen hem gezegd, “bestaat vanzelfsprekendheid niet en kan het geluk je aangenaam verrassen.”

‘In die woorden zit meer wijsheid dan een kind kan bevatten’ antwoordde ik.

‘Ben ik niet met u eens, Monsieur D. Dat is precies wat een kind wel kan bevatten en de meeste volwassenen verleerd hebben. Ik niet, ik nam oma’s woorden ter harte en stond elke ochtend op alsof ik de eerste dag van mijn leven ging beleven. Ik prees mezelf gelukkig en tevreden met kleine gelukjes die voor het oprapen lagen. De herinneringen plakte ik als spaarzegeltjes in een boekje. Mazzeltjes noemde ik ze.’

Lachend verhaalde hij voort. Hij had de medemens met open armen tegemoet getreden en daar waar mogelijk een helpende hand toegestoken. Hij leefde een lief leven, met aandacht voor welzijn van mens, dier en natuur. Natuurlijk waren er tijden dat hij zijn geluk niet in gelden kon verzilveren, maar daar had hij zich nooit druk over gemaakt. De goedlachse boffer trof steeds een medemens dat om gezelschap verlegen zat en de maaltijd met hem wilde delen.

Geluksvogel

Ik zag enorm uit naar de gezellige nachten met Mazzelaar, zelfs aan het model staan beleefde ik plezier. Ik vroeg me alleen af wanneer hij was uitgekeken en eindelijk de penseel ter hand zou nemen. Het antwoord liet niet lang op zich wachten.

Midden in een kijksessie stond Mazzelaar van zijn krukje op, pakte het doek van de ezel en stapelde alle spullen op elkaar. ‘Dit mag allemaal retour Universum.’

Ik schoot van mijn modelplaats. ‘Retour universum? En mijn portret dan?’

Monsieur D, lieve vriend, ik heb het portret in mijn verbeelding gecreëerd en kan u mededelen dat ik uiterst tevreden ben met het resultaat. Het werk is gedaan. Morgen begin ik hier een Italiaans restaurantje, u bent van harte uitgenodigd om mijn proefgast te zijn.’

‘Een restaurant?’

‘Niet zomaar een restaurant, un fantastico ristorante.’

‘Maar Mazzelaar, wacht nou even, ik…’

Lachend dribbelde hij het pad af. ‘Arrividecci Signor!

Ik bleef met lege handen achter.

Bij het aanbreken van de ochtend gloorde het inzicht aan de horizon. Mazzelaar had me een prachtig cadeau gegeven. Zijn gezelschap, aandacht en liefde had een geluksgevoel in mijn hart aangewakkerd, zo groot… niet in een schilderij te vatten. Lachend begroette ik de dag als was het de eerste van mijn naleven en prees mijzelf een mazzelaar.

Met genoegen,

Dyamos…✍🏼

Homepage
Niet van deze Wereld | Quote

Categorieën

Niet van deze Wereld | verhalenblog | Dyamos

Archieven

Nietvandezewereld

Niet van deze Wereld \ verhalenblog

Maandelijks verhalen updates ontvangen ?

Meld u dan hier aan

Toon s.v.p aan dat u WEL van deze Wereld bent.

We spammen niet! Lees ons privacybeleid voor meer info.