dyamos van catharno

een fabulist

dyamos van catharno

een fabulist

Dyamos

Na ettelijke dwaaltochten in het oneindige ben ik uiteindelijk neergestreken op de Algemene begraafplaats van Maastricht. Daar ben ik gebleven omdat ik er gewenst ben.

Aanvankelijk bekommerde ik mij om de graven van hen die onder de zoden slapen. Vandaag de dag dis ik hun verhalen op, welke ik graag mag romantiseren tot nieuwe vertellingen.

Het schrijven en delen van verhalen en fabels geeft zo veel zin aan mijn nabestaan, dat ik mijzelf zowaar een fabulist ben gaan noemen.

Na ettelijke dwaaltochten in het oneindige ben ik uiteindelijk neergestreken op de Algemene begraafplaats van Maastricht. Daar ben ik gebleven omdat ik er gewenst ben.

Aanvankelijk bekommerde ik mij om de graven van hen die onder de zoden slapen. Vandaag de dag dis ik hun verhalen op, welke ik graag mag romantiseren tot nieuwe vertellingen.

Het schrijven en delen van verhalen en fabels geeft zo veel zin aan mijn nabestaan, dat ik mijzelf zowaar een fabulist ben gaan noemen.

Over Mij

Quirrot

Dyamos van Catharno is geen naam van deze wereld, maar zie, ik ben op deze aarde dan ook niet geboren. Quirrot heet de wereld waar ooit mijn bloed stroomde, doch die wereld bestaat enkel nog in mijn herinneringen. Of ik ooit terug mag keren? Ik koester nog steeds hoop.

Meer dan eens wordt mij de vraag voorgelegd, waarom ik zonodig op een begraafplaats moet ronddwalen. Welnu, laat mij uitleggen. Mijn lot overrompelde mij toen ik geheel onverwacht de oversteek moest maken naar Quirrot’s Hiernamaals. In geestesgedaante belandde ik tussen de grafzerken van mijn voorvaderen. Mij werd opgelegd aldaar te verblijven om over de slapende zielen te waken. Het bleek eenzaam vertoeven. De eeuwige stilte greep me bij de kladden en dwong mij tot terugblikken. Een immense zielenonrust was het gevolg, ik had geleefd zonder het leven op juiste waarde te schatten. Mijn geluk verwees ik naar een toekomst waar ik nimmer mocht aankomen. Er was zoveel onvrede, ik was nog niet klaar met mijn leven. De voortdurende onrust nam mij volledig in beslag, het maakte dat ik mijn taken verwaarloosde. Mede om die reden werd ik verbannen. Toen begon het dwalen.

Nu, verder van mijn thuis dan ooit, heb ik mijn lotsbestemming alsnog omarmd. Met aardse zielen terugblikken op hun geleefde leven leidt er vaak toe, dat zij hun rust alsnog kunnen vinden. Dat doet mij deugd, hun zielenrust brengt mij zielenrust.

Een nieuw thuis

Ik ben het rustoord waar ik momenteel verwijl mijn thuis ben gaan noemen. Mijn thuis, omdat ik er de zin van mijn nabestaan gevonden heb. En… omdat ik word gezien. Zoals geschreven, in den beginne verzorgde ik de graven, vandaag de dag kan ik de zielen een luisterend oor bieden. Hun levenservaringen doen mij de schrijfveer pakken.

Mijn naam is Dyamos van Catharno, ik ben NIET VAN DEZE WERELD.

Over Mij

Quirrot

Dyamos van Catharno is geen naam van deze wereld, maar zie, ik ben op deze aarde dan ook niet geboren. Quirrot heet de wereld waar ooit mijn bloed stroomde, doch die wereld bestaat enkel nog in mijn herinneringen. Of ik ooit terug mag keren? Ik koester nog steeds hoop.

Meer dan eens wordt mij de vraag voorgelegd, waarom ik zonodig op een begraafplaats moet ronddwalen. Welnu, laat mij uitleggen. Mijn lot overrompelde mij toen ik geheel onverwacht de oversteek moest maken naar Quirrot’s Hiernamaals. In geestesgedaante belandde ik tussen de grafzerken van mijn voorvaderen. Mij werd opgelegd aldaar te verblijven om over de slapende zielen te waken. Het bleek eenzaam vertoeven. De eeuwige stilte greep me bij de kladden en dwong mij tot terugblikken. Een immense zielenonrust was het gevolg, ik had geleefd zonder het leven op juiste waarde te schatten. Mijn geluk verwees ik naar een toekomst waar ik nimmer mocht aankomen. Er was zoveel onvrede, ik was nog niet klaar met mijn leven. De voortdurende onrust nam mij volledig in beslag, het maakte dat ik mijn taken verwaarloosde. Mede om die reden werd ik verbannen. Toen begon het dwalen.

Niet van deze wereld | verhalenblog | Dyamos

Nu, verder van mijn thuis dan ooit, heb ik mijn lotsbestemming alsnog omarmd. Met aardse zielen terugblikken op hun geleefde leven leidt er vaak toe, dat zij hun rust alsnog kunnen vinden. Dat doet mij deugd, hun zielenrust brengt mij zielenrust.

Een nieuw thuis

Ik ben het rustoord waar ik momenteel verwijl mijn thuis ben gaan noemen. Mijn thuis, omdat ik er de zin van mijn nabestaan gevonden heb. En… omdat ik word gezien. Zoals geschreven, in den beginne verzorgde ik de graven, vandaag de dag kan ik de zielen een luisterend oor bieden. Hun levenservaringen doen mij de schrijfveer pakken.

Mijn naam is Dyamos van Catharno, ik ben NIET VAN DEZE WERELD.

Over Mij

Quirrot

Dyamos van Catharno is geen naam van deze wereld, maar zie, ik ben op deze aarde dan ook niet geboren. Quirrot heet de wereld waar ooit mijn bloed stroomde, doch die wereld bestaat enkel nog in mijn herinneringen. Of ik ooit terug mag keren? Ik koester nog steeds hoop.

Meer dan eens wordt mij de vraag voorgelegd, waarom ik zonodig op een begraafplaats moet ronddwalen. Welnu, laat mij uitleggen. Mijn lot overrompelde mij toen ik geheel onverwacht de oversteek moest maken naar Quirrot’s Hiernamaals. In geestesgedaante belandde ik tussen de grafzerken van mijn voorvaderen. Mij werd opgelegd aldaar te verblijven om over de slapende zielen te waken. Het bleek eenzaam vertoeven. De eeuwige stilte greep me bij de kladden en dwong mij tot terugblikken. Een immense zielenonrust was het gevolg, ik had geleefd zonder het leven op juiste waarde te schatten. Mijn geluk verwees ik naar een toekomst waar ik nimmer mocht aankomen. Er was zoveel onvrede, ik was nog niet klaar met mijn leven. De voortdurende onrust nam mij volledig in beslag, het maakte dat ik mijn taken verwaarloosde. Mede om die reden werd ik verbannen. Toen begon het dwalen.

Nu, verder van mijn thuis dan ooit, heb ik mijn lotsbestemming alsnog omarmd. Met aardse zielen terugblikken op hun geleefde leven leidt er vaak toe, dat zij hun rust alsnog kunnen vinden. Dat doet mij deugd, hun zielenrust brengt mij zielenrust.

Een nieuw thuis

Ik ben het rustoord waar ik momenteel verwijl mijn thuis ben gaan noemen. Mijn thuis, omdat ik er de zin van mijn nabestaan gevonden heb. En… omdat ik word gezien. Zoals geschreven, in den beginne verzorgde ik de graven, vandaag de dag kan ik de zielen een luisterend oor bieden. Hun levenservaringen doen mij de schrijfveer pakken.

Mijn naam is Dyamos van Catharno, ik ben NIET VAN DEZE WERELD.

Samenwerking

Niet van deze wereld | verhalenblog | Dyamos

Vertolker van het fabelachtige genre, zo heb ik mijzelf geïntroduceerd bij Anita Mulleneers, de schrijfster waarmee ik samenwerk. Een opmerkelijke samenwerking kan ik u vertellen, aanvankelijk wilde ze van mijn suggesties helemaal niet weten. Zo eigenzinnig. Ze kon mijn advies op gebied van schrijven echt wel gebruiken. Zie, de verhalen kwamen haar aanwaaien, maar omdat ze tegen de wind in schreef, kon ze nimmer de laatste punt zetten. Ze moest dus leren vertrouwen op haar creativiteitsstroom, zodat fragmenten zich tot leesbare fictie konden ontwikkelen. Dat had wat voeten in aarde kan ik u berichten.

Ondanks haar wantrouwen bleef ik bij haar creatieve brein aankloppen, totdat ze niet meer om mij en een bezoek aan de begraafplaats heen kon. Al schrijvende liet ik haar avonturen beleven waar ze met haar rationele verstand nooit bij gekund had. Eenmaal van een samenwerking sprake, leidde zij mij over de paden van het internet. En zie, nu kan ik met de mensheid gedachten uitwisselen.

samenwerking

Vertolker van het fabelachtige genre, zo heb ik mijzelf geïntroduceerd bij Anita Mulleneers, de schrijfster waarmee ik samenwerk. Een opmerkelijke samenwerking kan ik u vertellen, aanvankelijk wilde ze van mijn suggesties helemaal niet weten. Zo eigenzinnig. Ze kon mijn advies op gebied van schrijven echt wel gebruiken. Zie, de verhalen kwamen haar aanwaaien, maar omdat ze tegen de wind in schreef, kon ze nimmer de laatste punt zetten. Ze moest dus leren vertrouwen op haar creativiteitsstroom, zodat fragmenten zich tot leesbare fictie konden ontwikkelen. Dat had wat voeten in aarde kan ik u berichten.

Ondanks haar wantrouwen bleef ik bij haar creatieve brein aankloppen, totdat ze niet meer om mij en een bezoek aan de begraafplaats heen kon. Al schrijvende liet ik haar avonturen beleven waar ze met haar rationele verstand nooit bij gekund had. Eenmaal van een samenwerking sprake, leidde zij mij over de paden van het internet. En zie, nu kan ik met de mensheid gedachten uitwisselen.

als u dan toch oogst wat u zaait,

kunt u maar beter liefde verspreiden

Als u dan toch oogst wat u zaait, kunt u maar beter liefde verspreiden

lees meer over dyamos

Weerzien met het verleden

Tokkelklanken uit vergane tijden maken Dyamos onzeker. Een weerzien met het verleden? Alhier op de Begraafplaats in Maastricht? Dat kan niet zijn. De vraag rijst of Dyamos eigenlijk wel wil terugkijken, zijn verleden is immers al zo lang geleden... [Lees meer]

  • Verhalenblog | Niet van deze Wereld | Dyamos

Een schaduw over de lente

Maart 2020: Het Corona virus legt een schaduw over de lente. Er breken zorgelijke tijden aan, Dyamos weet niet wat te doen. Hij verdoet zijn dagen met tobben. Dan wordt hij door een merel op zijn vingers gesnaveltikt. [Lees meer]

  • Niet van deze Wereld | Quote

Genieten

Een croissantje, een vers gezet kopje koffie. Veel meer is niet nodig om van het (na)leven te kunnen genieten. Het zijn de kleine dingen die het doen, nietwaar? Dyamos neemt het er even van, hij lijkt wel een mens. [Lees meer]

  • Onvrede met de dood | Niet van deze wereld

Onvrede met de dood

Dyamos blikt terug op zijn geleefde leven. Ach, had hij toch anders geleefd en de bloemetjes buiten gezet. Had hij zijn eigen leven geleefd, was hij gekleed als een aftandse schooier bij de dames van stand aan tafel geschoven. [Lees meer]

  • Niet van deze Wereld \ verhalenblog

Over Romantiek

"Ze liep naast me, haar arm in de mijne gestoken. Tussen het volk en de marktkramen door, baande ik de weg voor haar voeten vrij." Dyamos blijkt een romanticus als het zijn grote liefde betreft. Hij heeft erover geschreven... [Lees meer]

regelmaat

Aan het bijhouden van dagen is mij weinig gelegen. Toch meld ik mij op een vaste zondag met een update op Niet van deze Wereld. Met regelmaat dus. Maar laat u zich door die regelmaat geen zand in de ogen strooien, de voorwaarde werd mij opgedrongen. Mijn schrijfkompaan moest en zou goed overzicht bewaren.

Kiezen of delen, zo werd mij gezegd. Of eenmaal per maand een blogpost op vast moment, of helemaal geen website de lucht in. Mijn voorkeur ging uit naar delen, maar die optie behoorde niet tot de mogelijkheden. Mijn schrijfkompaan relaasde over consequenties van samenwerken; over geven en nemen, én over respect. Bij het zoeken naar logica tussen regelmaat, creativiteit en respect raakte ik het spoor totaal bijster. Daarom staakte ik het leggen van verbanden tussen onsamenhangendheden en gaf me over aan de wensen van mijn kompaan.

Vanaf februari weer: ELKE laatste zondag van de maand… NIET VAN DEZE WERELD, dat u het weet.

Alle verhalen op een rij

Regelmaat

Aan het bijhouden van dagen is mij weinig gelegen. Toch meld ik mij op een vaste zondag met een update op Niet van deze Wereld. Met regelmaat dus. Maar laat u zich door die regelmaat geen zand in de ogen strooien, de voorwaarde werd mij opgedrongen. Mijn schrijfkompaan moest en zou goed overzicht bewaren.

Kiezen of delen, zo werd mij gezegd. Of eenmaal per maand een blogpost op vast moment, of helemaal geen website de lucht in. Mijn voorkeur ging uit naar delen, maar die optie behoorde niet tot de mogelijkheden. Mijn schrijfkompaan relaasde over consequenties van samenwerken; over geven en nemen, én over respect. Bij het zoeken naar logica tussen regelmaat, creativiteit en respect raakte ik het spoor totaal bijster. Daarom staakte ik het leggen van verbanden tussen onsamenhangendheden en gaf me over aan de wensen van mijn kompaan.

Vanaf februari weer: ELKE laatste zondag van de maand… NIET VAN DEZE WERELD, dat u het weet.

lees meer over dyamos

Weerzien met het verleden

Tokkelklanken uit vergane tijden maken Dyamos onzeker. Een weerzien met het verleden? Alhier op de Begraafplaats in Maastricht? Dat kan niet zijn. De vraag rijst of Dyamos eigenlijk wel wil terugkijken, zijn verleden is immers al zo lang geleden... [Lees meer]

  • Verhalenblog | Niet van deze Wereld | Dyamos

Een schaduw over de lente

Maart 2020: Het Corona virus legt een schaduw over de lente. Er breken zorgelijke tijden aan, Dyamos weet niet wat te doen. Hij verdoet zijn dagen met tobben. Dan wordt hij door een merel op zijn vingers gesnaveltikt. [Lees meer]

  • Niet van deze Wereld | Quote

Genieten

Een croissantje, een vers gezet kopje koffie. Veel meer is niet nodig om van het (na)leven te kunnen genieten. Het zijn de kleine dingen die het doen, nietwaar? Dyamos neemt het er even van, hij lijkt wel een mens. [Lees meer]

  • Onvrede met de dood | Niet van deze wereld

Onvrede met de dood

Dyamos blikt terug op zijn geleefde leven. Ach, had hij toch anders geleefd en de bloemetjes buiten gezet. Had hij zijn eigen leven geleefd, was hij gekleed als een aftandse schooier bij de dames van stand aan tafel geschoven. [Lees meer]

  • Niet van deze Wereld \ verhalenblog

Over Romantiek

"Ze liep naast me, haar arm in de mijne gestoken. Tussen het volk en de marktkramen door, baande ik de weg voor haar voeten vrij." Dyamos blijkt een romanticus als het zijn grote liefde betreft. Hij heeft erover geschreven... [Lees meer]

lees meer over dyamos

Weerzien met het verleden

Tokkelklanken uit vergane tijden maken Dyamos onzeker. Een weerzien met het verleden? Alhier op de Begraafplaats in Maastricht? Dat kan niet zijn. De vraag rijst of Dyamos eigenlijk wel wil terugkijken, zijn verleden is [Lees meer]

  • Verhalenblog | Niet van deze Wereld | Dyamos

Een schaduw over de lente

Maart 2020: Het Corona virus legt een schaduw over de lente. Er breken zorgelijke tijden aan, Dyamos weet niet wat te doen. Hij verdoet zijn dagen met tobben. Dan wordt hij door een merel [Lees meer]

  • Niet van deze Wereld | Quote

Geen rust voor Mathilde

Diepe lijnen in haar gezicht verraden dat bij leven verdriet haar pad heeft gekruist. Het haar is muisgrijs; wat ooit een gesoigneerde knot geweest zal zijn, is verworden tot een uitgezakte pluizenbol. Tja, de [Lees meer]

  • Niet van deze Wereld | Quote

Genieten

Een croissantje, een vers gezet kopje koffie. Veel meer is niet nodig om van het (na)leven te kunnen genieten. Het zijn de kleine dingen die het doen, nietwaar? Dyamos neemt het er even van, [Lees meer]

  • Onvrede met de dood | Niet van deze wereld

Onvrede met de dood

Dyamos blikt terug op zijn geleefde leven. Ach, had hij toch anders geleefd en de bloemetjes buiten gezet. Had hij zijn eigen leven geleefd, was hij gekleed als een aftandse schooier bij de dames [Lees meer]

  • Niet van deze Wereld \ verhalenblog

Over Romantiek

"Ze liep naast me, haar arm in de mijne gestoken. Tussen het volk en de marktkramen door, baande ik de weg voor haar voeten vrij." Dyamos blijkt een romanticus als het zijn grote liefde [Lees meer]

over regelmaat

Aan het bijhouden van dagen is mij weinig gelegen. Toch meld ik mij op een vaste zondag met een update op Niet van deze Wereld. Met regelmaat dus. Maar laat u zich door die regelmaat geen zand in de ogen strooien, de voorwaarde werd mij opgedrongen. Mijn schrijfkompaan moest en zou goed overzicht bewaren.

Kiezen of delen, zo werd mij gezegd. Of eenmaal per maand een blogpost op vast moment, of helemaal geen website de lucht in. Mijn voorkeur ging uit naar delen, maar die optie behoorde niet tot de mogelijkheden. Mijn schrijfkompaan relaasde over consequenties van samenwerken; over geven en nemen, én over respect. Bij het zoeken naar logica tussen regelmaat, creativiteit en respect raakte ik het spoor totaal bijster. Daarom staakte ik het leggen van verbanden tussen onsamenhangendheden en gaf me over aan de wensen van mijn kompaan.

Vanaf februari weer: ELKE laatste zondag van de maand… NIET VAN DEZE WERELD, dat u het weet.

Alle verhalen op een rij