DEEL II: Dyamos gaat gebukt onder de ruzie met zijn schrijfkompaan die niet is uitgepraat.

Uitgepraat

UITGEPRAAT

De laatste ontmoeting met mijn schrijfkompaan was van zeer korte duur. Voordat een gesprek op gang kon komen, grepen emoties de overhand en waren we uitgepraat. Op de valreep van tot nimmer weerziens maakten we een nieuwe afspraak.

Of de onenigheid tot een definitief einde van onze samenwerking leidt? Het heeft er alle schijn van, edoch, beter de kwestie uitgepraat dan uiteengaan met vragen die onbeantwoord blijven.

Dyamos, verhalenverteller, gaat gebukt onder een ruzie met zijn schrijfkompaan die niet is uitgepraat.

Inspiratiebron verwaarloosd

UITGEPRAAT

De laatste ontmoeting met mijn schrijfkompaan was van zeer korte duur. Voordat een gesprek op gang kwam kregen emoties de overhand en waren we uitgepraat. Op de valreep van tot nimmer weerziens maakten we een nieuwe afspraak.

Of de onenigheid tot een definitief einde van onze samenwerking leidt? Dat valt te bezien, maar beter de kwestie uitgepraat dan uiteengaan met vragen die onbeantwoord blijven.

uitgepraat | NvdW | Verhalenblog

UITGEPRAAT

Samen wandelden we over de paden, zwijgend met de graven. Ik was uitgepraat en stond op punt van vertrek, zo had ik de vorige keer aangekondigd. Maar hoe mijn schrijfkompaan tegenover de schrijfbreuk stond, kon ik niet inschatten. Twee weken geleden, bij de poort, had ze haar verdriet weggepinkt. Daar had ik me over verbaasd.

‘Het was niet mijn bedoeling om zo lang niet van me te laten horen D, het overkwam me gewoon. Ineens had ik er geen zin meer in. Niet in deze begraafplaats, niet in de website en ook niet meer in het schrijfproces.’

‘Klinkt als een blokkade.’

‘Ja. En daarom maakte ik me daar in eerste instantie niet druk over, ik dacht, dat overkomt iedereen, over een paar weken pak ik de draad wel weer op. Maar weken werden maanden. Hoe meer tijd verstreek, hoe moeilijker het terugkeren naar de begraafplaats werd. Voor ik het wist was er een jaar voorbij gevlogen.’

‘De wachtende telt de uren en dagen die voorbij kruipen.’

We gingen in het gras zitten voor de Sequoiadendron Giganteum, omdat dit altijd een van onze lievelingsbomen was, én omdat hier ons schrijfavontuur begon, in 2016. Nee wacht, eerder nog, in de aanloop naar Niet van deze Wereld toe hadden we natuurlijk ook al met elkaar te maken.

NEGEREN

‘Ben je nog boos?’

‘Nee. Niet meer, denk ik.’

‘Dus je was wel boos?’

‘Een jaar lang van stilzwijgen Anita, dat is geen manier van omgaan met je inspiratiebron. Ik stuurde je met regelmaat een signaal, maar jij negeerde me gewoon. Toen ik na veel wikken en wegen de beslissing had genomen om de begraafplaats voorgoed te verlaten, uit zelfrespect, kwam jij ineens aangewandeld. Ik nam aan om het waarom uit te leggen, maar je gezicht stond op standje jolig, je begroette me alsof we een paar weken daarvoor nog hadden geschreven.’

‘Ik wist me geen houding te geven. Ik dacht, lach maar gewoon en doe als altijd, het gesprek komt vanzelf wel op gang.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Tja, dat liep anders.’

‘En toen werd jij boos omdat er met mij niet te praten viel?

‘Omdat je riep dat je uit mijn leven zou lopen.’

‘Als ongemak in de lucht blijft hangen zonder dat er iets wordt uitgepraat… en bij ontmoeting geacteerd wordt dat er niets aan de hand is, en ook nooit iets aan de hand is geweest, dan ben ik inderdaad snel uitgepraat.’

Ze keek me aan. ‘Dat snap ik wel, daar kan ik zelf ook slecht tegen. Je negeert andermans gevoelens en daarmee de persoon, alsof die er niet toe doet en jij wel.’

‘Fijn dat je het zelf zegt.’

Ze glimlachte een beetje ongemakkelijk en ging verzitten. Onderwijl frunnikte ze aan het hengsel van haar rugzak. ‘Tegenwoordig, als iemand aangeeft dat ie uit mijn leven wil lopen, dan draai ik me om en loop zelf als eerste weg; dan ben ik bij wijze van spreken sneller uitgepraat dan dat de ander kan bedenken wanneer ie nou echt helemaal uitgepraat is.’

‘Waarom?’

‘Omdat de onderliggende boodschap van dreigen met weglopen is, dat de ander alleen wil leven met een ik dat zich aanpast of inhoudt, en niet met de persoon die de ik in wezen is. Dat vind ik niet kunnen. Maar ja…

‘Maar ja wat?’

‘In dit geval was ego’s reactie nogal misplaatst.’

ANDERE BRONNEN

Ik had me zo voorgenomen om het niet te vragen, maar de nieuwsgier prikkelde op de tong. ‘Is er een ander personage in je creatieve leven?’

Ze keek voor zich uit en begon aan de grassprietjes te plukken.

‘Anita?’

Even keek ze op en toen weer naar de grond. ‘Nee. Althans… In het begin niet. Zoals ik al zei, ik wilde helemaal niet meer schrijven, dus was er ook geen ruimte voor andere figuren. Maar eh, sinds een paar maanden is er… hoe zal ik het zeggen, is er niet een, maar zijn er meerdere personages.’

‘Pardon?’

‘Ja. Het zijn er meerdere D, zoveel dat ik moet kiezen. En allemaal hebben ze een interessant verhaal. Ik kan alleen niet overzien of degene waarmee ik in zee wil ook echt iets te melden heeft.’

Daar had ik het dus, het antwoord dat ik kende maar niet wilde horen. Ze stond op het punt om mij te vervangen. Blijkbaar was het met anderen spannend varen op blauwere zee. ‘Dus, als ik het goed begrijp, dan was dit het? Dan zijn we uitgeschreven?’

‘Hė? Wat?’

‘Je geeft aan dat je de interesse in mij hebt verloren, dan kunnen we maar een conclusie trekken, toch?’

‘Nee.’

‘Nee?’

‘Nee!’

UITGEPRAAT

Samen wandelden we over de paden, zwijgend met de graven. Ik was uitgepraat en stond op punt van vertrek, zo had ik de vorige keer aangekondigd. Maar hoe mijn schrijfkompaan tegenover de schrijfbreuk stond, kon ik niet inschatten. Twee weken geleden, bij de poort, had ze haar verdriet weggepinkt. Daar had ik me over verbaasd.

‘Het was niet mijn bedoeling om zo lang niet van me te laten horen D, het overkwam me gewoon. Ineens had ik er geen zin meer in. Niet in deze begraafplaats, niet in de website en ook niet meer in het schrijfproces.’

‘Klinkt als een blokkade.’

‘Ja. En daarom maakte ik me daar in eerste instantie niet druk over, ik dacht, dat overkomt iedereen, over een paar weken pak ik de draad wel weer op. Maar weken werden maanden. Hoe meer tijd verstreek, hoe moeilijker het terugkeren naar de begraafplaats werd. Voor ik het wist was er een jaar voorbij gevlogen.’

‘De wachtende telt de uren en dagen die voorbij kruipen.’

We gingen in het gras zitten voor de Sequoiadendron Giganteum, omdat dit altijd een van onze lievelingsbomen was, én omdat hier ons schrijfavontuur begon, in 2016. Nee wacht, eerder nog, in de aanloop naar Niet van deze Wereld toe hadden we natuurlijk ook al met elkaar te maken.

NEGEREN

‘Ben je nog boos?’

‘Nee. Niet meer, denk ik.’

‘Dus je was wel boos?’

‘Een jaar lang van stilzwijgen Anita, dat is geen manier van omgaan met je inspiratiebron. Ik stuurde je met regelmaat een signaal, maar jij negeerde me gewoon. Toen ik na veel wikken en wegen de beslissing had genomen om de begraafplaats voorgoed te verlaten, uit zelfrespect, kwam jij ineens aangewandeld. Ik nam aan om het waarom uit te leggen, maar je gezicht stond op standje jolig, je begroette me alsof we een paar weken daarvoor nog hadden geschreven.’

‘Ik wist me geen houding te geven. Ik dacht, lach maar gewoon en doe als altijd, het gesprek komt vanzelf wel op gang.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Tja, dat liep anders.’

‘En toen werd jij boos omdat er met mij niet te praten viel?

‘Omdat je riep dat je uit mijn leven zou lopen.’

‘Als ongemak in de lucht blijft hangen zonder dat er iets wordt uitgepraat… en bij ontmoeting geacteerd wordt dat er niets aan de hand is, en ook nooit iets aan de hand is geweest, dan ben ik inderdaad snel uitgepraat.’

Ze keek me aan. ‘Dat snap ik wel, daar kan ik zelf ook slecht tegen. Je negeert andermans gevoelens en daarmee de persoon, alsof die er niet toe doet en jij wel.’

‘Fijn dat je het zelf zegt.’

Ze glimlachte een beetje ongemakkelijk en ging verzitten. Onderwijl frunnikte ze aan het hengsel van haar rugzak. ‘Tegenwoordig, als iemand aangeeft dat ie uit mijn leven wil lopen, dan draai ik me om en loop zelf als eerste weg; dan ben ik bij wijze van spreken sneller uitgepraat dan dat de ander kan bedenken wanneer ie nou echt helemaal uitgepraat is.’

‘Waarom?’

‘Omdat de onderliggende boodschap van dreigen met weglopen is, dat de ander alleen wil leven met een ik dat zich aanpast of inhoudt, en niet met de persoon die de ik in wezen is. Dat vind ik niet kunnen. Maar ja…

‘Maar ja wat?’

‘In dit geval was ego’s reactie nogal misplaatst.’

ANDERE BRONNEN

Ik had me zo voorgenomen om het niet te vragen, maar de nieuwsgier prikkelde op de tong. ‘Is er een ander personage in je creatieve leven?’

Ze keek voor zich uit en begon aan de grassprietjes te plukken.

‘Anita?’

Even keek ze op en toen weer naar de grond. ‘Nee. Althans… In het begin niet. Zoals ik al zei, ik wilde helemaal niet meer schrijven, dus was er ook geen ruimte voor andere figuren. Maar eh, sinds een paar maanden is er… hoe zal ik het zeggen, is er niet een, maar zijn er meerdere personages.’

‘Pardon?’

‘Ja. Het zijn er meerdere D, zoveel dat ik moet kiezen. En allemaal hebben ze een interessant verhaal. Ik kan alleen niet overzien of degene waarmee ik in zee wil ook echt iets te melden heeft.’

Daar had ik het dus, het antwoord dat ik kende maar niet wilde horen. Ze stond op het punt om mij te vervangen. Blijkbaar was het met anderen spannend varen op blauwere zee. ‘Dus, als ik het goed begrijp, dan was dit het? Dan zijn we uitgeschreven?’

‘Hė? Wat?’

‘Je geeft aan dat je de interesse in mij hebt verloren, dan kunnen we maar een conclusie trekken, toch?’

‘Nee.’

‘Nee?’

‘Nee!’

UITGESPROKEN

‘Ik ben niet gekomen om afscheid te nemen. De vorige keer ook niet.’

Ik keek haar aan als was ze een buitenaards wezen. Ze ging staan en spoorde me aan om hetzelfde te doen. Daarop stofte zij mijn mantel af en zette m’n kraag recht.

‘Dyamos van Catharno, jij bent de reden waarom ik überhaupt de pen heb opgepakt. Was jij er niet geweest dan had ik het schrijven nooit aangedurfd, laat staan dat ik had gedurfd om een stuk tekst op een website te plaatsen. Beginnersteksten nog wel, die aan alle kanten schortten. Jij leerde mij over faalangst heen te stappen.
Had ik jou niet ontmoet, dan had ik nooit ervaren dat schrijven je dichter bij jezelf brengt. Zonder jou had ik bepaalde aspecten over mezelf nooit begrepen, die hadden dan voor altijd, om met jou te spreken, onder de zoden gelegen.
Ja. Ik ben een jaar lang van het schrijfpad geweest, langer zelfs, en ja, daar heb ik je pijn mee gedaan, maar weet dat ik er zelf ook niet ongeschonden van af ben gekomen. Ik werd al schrijvende met een ik geconfronteerd dat zich schuil hield in de vergetelheid. Om nooit, maar dan ook nooit meer tevoorschijn te komen. Totdat we begonnen met schrijven, jij en ik. Onze woorden sloegen regelmatig bij me naar binnen. Daarom verzette ik me vaak tegen bepaalde onderwerpen, dat weet je vast nog wel. Omdat we nou eenmaal hadden afgesproken dat ik door jou ingeleverde stukken zou publiceren, heb ik nooit geen verhaal tegengehouden. Maar ik schrok van wat er allemaal kwam bovendrijven, zo erg, dat ik uiteindelijk de deur dichtsmeet.
Het was nodig D, dat schrijven bedoel ik, en dat heb jij maar al te goed gezien. En zie hier, ik ben er. Ik ben gekomen om de deur weer open te zetten, en om jou weer in mijn creatieve leven toe te laten, al moet gezegd dat er wel een en ander gaat veranderen
.’

Haar woorden brachten me zowaar aan het duizelen. Met zo veel verklaringen had ik rekening gehouden, niet met deze… Ik ging er even bij zitten, onderwijl druppelde de ongerustheid van het afgelopen jaar over mijn wangen.

‘Het spijt me.’

Had ik geweten dat ik dit inzicht bij haar had losgepeuterd, dan had ik die afwijzing nooit gevoeld. Want het was precies mijn bedoeling geweest om de schrijver de schrijver te laten ontmoeten; niet omwille van het schrijven of naar buiten te treden en te presteren, maar omwille van haar zelf. Dat het gelukt was en dat ze naar hier was gekomen om me dat te vertellen, was eigenlijk een heel groot cadeau. Nu zij zich had uitgesproken wist ik, mijn inspanning heeft geloond en onze vriendschap kan niet meer stuk.

UITGEPRAAT

‘Wat gaat er dan veranderen?’ vroeg ik na een half uurtje van luisteren naar de stilte.

‘Ik vind het leuk om naar de begraafplaats te komen en samen te verhalen, maar alleen als de schrijfontmoeting spontaan tot stand komt. Maar ik wil ook naar hier komen om te sparren over m’n andere verhalen.’

‘Over andere verhalen en over andere personages?’

‘Ja. Al sluit ik niet uit dat ik jou een keertje meeneem in de functie van een bijrol. Verder wil ik graag schrijven over het leven, snap je? Niet alleen maar over het naleven van de dooien.’

‘Je vergeten ik is herrezen en daarmee komen nieuwe verhalen tot leven. Dat is heel goed nieuws.’

‘Ik weet niet wat en of er iets van komt.’

Het gaat niet om het resultaat, het gaat om het proces. Zoveel is wel gebleken.’

‘Klopt. Ik begon aan dit project met een bepaalde verwachting, onderweg botste ik tegen obstakels, jaren later blijkt dat het proces me meer opleverde dan ik ooit had durven dromen, alleen op een heel ander gebied.’

Ik schudde haar de hand. ‘Jouw les, zo ook de mijne.’

Lachend pakte ze haar tas en haalde een lunchdoos tevoorschijn. ‘Wafeltje doen D? Bij wijze van toast op een nieuw begin?’

‘Daar zeg ik geen neen tegen.’ Ik knipte met mijn vingers en liet de wind twee kopjes koffie serveren. We konden klinken op een creatieve toekomst, samen, want een ding wist ik zeker, wij waren nog lang niet uitgepraat.

Wederzien brengt vreugde mensen. Voor nu groet ik u met blij en opgelucht gemoed,

Dyamos

UITGESPROKEN

‘Ik ben niet gekomen om afscheid te nemen. De vorige keer ook niet.’

Ik keek haar aan als was ze een buitenaards wezen. Ze ging staan en spoorde me aan om hetzelfde te doen. Daarop stofte zij mijn mantel af en zette m’n kraag recht.

‘Dyamos van Catharno, jij bent de reden waarom ik überhaupt de pen heb opgepakt. Was jij er niet geweest dan had ik het schrijven nooit aangedurfd, laat staan dat ik had gedurfd om een stuk tekst op een website te plaatsen. Beginnersteksten nog wel, die aan alle kanten schortten. Jij leerde mij over faalangst heen te stappen.
Had ik jou niet ontmoet, dan had ik nooit ervaren dat schrijven je dichter bij jezelf brengt. Zonder jou had ik bepaalde aspecten over mezelf nooit begrepen, die hadden dan voor altijd, om met jou te spreken, onder de zoden gelegen.
Ja. Ik ben een jaar lang van het schrijfpad geweest, langer zelfs, en ja, daar heb ik je pijn mee gedaan, maar weet dat ik er zelf ook niet ongeschonden van af ben gekomen. Ik werd al schrijvende met een ik geconfronteerd dat zich schuil hield in de vergetelheid. Om nooit, maar dan ook nooit meer tevoorschijn te komen. Totdat we begonnen met schrijven, jij en ik. Onze woorden sloegen regelmatig bij me naar binnen. Daarom verzette ik me vaak tegen bepaalde onderwerpen, dat weet je vast nog wel. Omdat we nou eenmaal hadden afgesproken dat ik door jou ingeleverde stukken zou publiceren, heb ik nooit geen verhaal tegengehouden. Maar ik schrok van wat er allemaal kwam bovendrijven, zo erg, dat ik uiteindelijk de deur dichtsmeet.
Het was nodig D, dat schrijven bedoel ik, en dat heb jij maar al te goed gezien. En zie hier, ik ben er. Ik ben gekomen om de deur weer open te zetten, en om jou weer in mijn creatieve leven toe te laten, al moet gezegd dat er wel een en ander gaat veranderen
.’

Haar woorden brachten me zowaar aan het duizelen. Met zo veel verklaringen had ik rekening gehouden, niet met deze… Ik ging er even bij zitten, onderwijl druppelde de ongerustheid van het afgelopen jaar over mijn wangen.

‘Het spijt me.’

Had ik geweten dat ik dit inzicht bij haar had losgepeuterd, dan had ik die afwijzing nooit gevoeld. Want het was precies mijn bedoeling geweest om de schrijver de schrijver te laten ontmoeten; niet omwille van het schrijven of naar buiten te treden en te presteren, maar omwille van haar zelf. Dat het gelukt was en dat ze naar hier was gekomen om me dat te vertellen, was eigenlijk een heel groot cadeau. Nu zij zich had uitgesproken wist ik, mijn inspanning heeft geloond en onze vriendschap kan niet meer stuk.

UITGEPRAAT

‘Wat gaat er dan veranderen?’ vroeg ik na een half uurtje van luisteren naar de stilte.

‘Ik vind het leuk om naar de begraafplaats te komen en samen te verhalen, maar alleen als de schrijfontmoeting spontaan tot stand komt. Maar ik wil ook naar hier komen om te sparren over m’n andere verhalen.’

‘Over andere verhalen en over andere personages?’

‘Ja. Al sluit ik niet uit dat ik jou een keertje meeneem in de functie van een bijrol. Verder wil ik graag schrijven over het leven, snap je? Niet alleen maar over het naleven van de dooien.’

‘Je vergeten ik is herrezen en daarmee komen nieuwe verhalen tot leven. Dat is heel goed nieuws.’

‘Ik weet niet wat en of er iets van komt.’

Het gaat niet om het resultaat, het gaat om het proces. Zoveel is wel gebleken.’

‘Klopt. Ik begon aan dit project met een bepaalde verwachting, onderweg botste ik tegen obstakels, jaren later blijkt dat het proces me meer opleverde dan ik ooit had durven dromen, alleen op een heel ander gebied.’

Ik schudde haar de hand. ‘Jouw les, zo ook de mijne.’

Lachend pakte ze haar tas en haalde een lunchdoos tevoorschijn. ‘Wafeltje doen D? Bij wijze van toast op een nieuw begin?’

‘Daar zeg ik geen neen tegen.’ Ik knipte met mijn vingers en liet de wind twee kopjes koffie serveren. We konden klinken op een creatieve toekomst, samen, want een ding wist ik zeker, wij waren nog lang niet uitgepraat.

Wederzien brengt vreugde mensen. Voor nu groet ik u met blij en opgelucht gemoed,

Dyamos

GERELATEERD

GERELATEEERD

GERELATEERD

  • Verwaarloosd | NvdQ

INSPIRATIEBRON VERWAARLOOSD

juli 8th, 2023|

DEEL I: Dyamos, verhalenverteller en inspiratiebron, voelt zich verwaarloosd en wil een andere schrijfkompaan. Inspiratiebron verwaarloosd Inspiratiebron verwaarloosd Wie mij langer kent dan de dag van vandaag, weet dat ik sedert 2016 samen met mijn schrijfkompaan verhaal [Lees meer]

  • Verwachtingen

VERWACHTNGEN

juni 27th, 2021|

Verwachtingen hebben van anderen leidt vaak tot teleurstelling, zo ondervond Dyamos aan den geesteslijve. Bij het opmaken van de vorige blogpost had hij zijn schrijfkompaan op de tenen gestapt. Zij had zijn spreken als belerend ervaren, hij had dat [Lees meer]

  • Hoop | NvdW

HOPEN EEN WERKWOORD

mei 5th, 2021|

Dat zijn relaas in april jl. over hoop en een leidraad voor veranderingen een aantal gevoelige snaren had geraakt, bleek uit meerdere lezersreacties. Een mooie  aanleiding voor Dyamos om zijn schrijfkompaan uit te nodigen voor een hoopvolle conversatie. [Lees meer]

  • Verwaarloosd | NvdQ

INSPIRATIEBRON VERWAARLOOSD

juli 8th, 2023|

DEEL I: Dyamos, verhalenverteller en inspiratiebron, voelt zich verwaarloosd en wil een andere schrijfkompaan. Inspiratiebron verwaarloosd Inspiratiebron verwaarloosd Wie mij langer kent dan de dag van vandaag, weet dat ik sedert 2016 samen met mijn schrijfkompaan verhaal [Lees meer]

  • Verwachtingen

VERWACHTNGEN

juni 27th, 2021|

Verwachtingen hebben van anderen leidt vaak tot teleurstelling, zo ondervond Dyamos aan den geesteslijve. Bij het opmaken van de vorige blogpost had hij zijn schrijfkompaan op de tenen gestapt. Zij had zijn spreken als belerend ervaren, hij had dat [Lees meer]

  • Hoop | NvdW

HOPEN EEN WERKWOORD

mei 5th, 2021|

Dat zijn relaas in april jl. over hoop en een leidraad voor veranderingen een aantal gevoelige snaren had geraakt, bleek uit meerdere lezersreacties. Een mooie  aanleiding voor Dyamos om zijn schrijfkompaan uit te nodigen voor een hoopvolle conversatie. [Lees meer]